Zo maar een einde van zo maar een zaterdag. We reizen af naar Hierden voor onze derde wedstrijd dit seizoen. Da's via Harderwijk richting Frankrijk en dan links in de weilanden. Je kunt ook de borden dorpshuis, tennisbaan, plaatselijke kroeg, vuilstort of de Hummels volgen. In alle gevallen bereik je dan een alleraardigste sporthal met dito kantine. De meiden van Hierden spelen divisie (zo blijkt achteraf) en daarom op het Centre court. Dat centrale veld is niet alleen zo ongeveer het midden van de hele sporthal met wat bankjes eromheen, maar is ook simpelweg, en snel (tijdens ons omkleedmoment), om te bouwen naar drie identieke volleybalvelden; het onze is de nieuwste want in Hierden zijn ze ooit -ik schat twee decennia terug- met twee velden begonnen aanpalend aan de kantine -wij bespeelden het veld dat zich het verst van de frituur bevond (maar de bitterballen waren nog wel te ruiken!).
De eerste thuis en uitwedstrijd waren al in 4-0 winsten voor deherenvansurf omgezet (PS. daarover wordt nog geschreven). Acht puntjes dus uit twee wedstrijden en daarmee een vierde plek. Dat omdat de nummer 1 al vier wedstrijden had gespeeld (10 punten daaruit) en de nummertjes 2 en 3 pas drie wedstrijden (9 punten daaruit). Ofwel, slechts een setje was nodig om virtueel de kop weer te pakken, en twee puntjes om echt weer aan kop te gaan.
't Was deze einde zaterdag ook de laatste meedoewedstrijd van dit seizoen voor, laten we hem om veiligheidsredenen Piet noemen. Ook Piet namelijk moet er aan geloven als beroepsmilitair. Zo op het moment dat wij, deherenvansurf, alle huldigingen en lauweringen hebben ondergaan van het aankomende kampioenschap (ja, ik durf) wordt Piet weer teruggevlogen vanuit het verre en warme oord, dat we, om veiligheidsredenen -en het gemak, Mozambique noemen. België en Friesland vallen bij voorbaat af als het gaat om ver en warm, Mozambique daarentegen niet, weet ik toevallig van onze kroonprins.
En dus met Piet in de basis begonnen we aan ons avontuur. De mannen van HSC bleken mij bij het inspelen hun positie (ergens onderaan) op de ranglijst niet waardig: er werd lekker doorgeslagen en dus kon het nog wel eens een krakertje worden. En dat werd het ook. Uitgebreide bespiegelingen worden daargelaten, maar de 24-26 in de eerste set was zwaar bevochten. 't Was ook in deze of de derde (ik weet het nu al niet meer) dat er wat hulp van de scheidsrechter bij nodig was, op een cruciaal moment. En waar de set al rond onze twintig punten verloren leek, pakten we toch kort daarna het eerste punt van de inmiddels invallende avond.
De tweede set, weer met Piet, ging eenvoudiger. Op ons matchpoint konden we nog drie-vier ballen verprutsen voordat de set met 19-25 werd gewonnen. Het tweede punt binnen, en dus nu al weer de koploper. De derde set, ik meen zonder Piet, en de vierde, weer mét, waren van het pompen of het verzuipen. 't Leek een beetje DSB bij ons: tot het einde onbekend of wel failliet of toch niet? In ons gelukkige geval geen faillisementen in beide sets. Er werd goed en leuk gespeeld -aan beide kanten- en onze niet-organisatie was er denk ik de reden van dat het allemaal best moeizaam ging. Maar het resultaat gaat de geschiedenis in. En dat is wederom een 4-0 winst. Driemaal op rij inmiddels. Geen setje tegen dus.
Ook de laatst gedane uitbreiding in Hierden, het derde veld, werd aldus een waar killingfield na ons optreden. De heren uit Hierden ontdaan en verslagen achterlatend haastten we ons via een vier-pits-douche richting kantine, waar de warme hap werd uitgeserveerd. Of we nu in het dorpshuis of de kantine van de tennisvereniging of volleybalclub zaten, het maakt niet uit. Het bier en de verdiende vettigheden smaakten de koploper weer prima.
Piet werd netjes afgezet in Hoevelaken en een behouden reis, verblijf en terugkomst gewenst.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten